Leest

In 2017 schreef ik  het boekje 'Het is (maar) hoe je het bekijkt'. Zoveel moois. Onmogelijk om alles te vertellen. Maar ik kan je wel laten meedromen. De droom van de aarde die ondertussen ook mijn droom is geworden. Het begon nochthans anders. 45 jaar moest ik worden om te leren anders zien, horen, luisteren, kijken, voelen en begrijpen. En dat wondermooie sprookje vol magie dat ik nu het leven noem, wil ik jou mee laten beleven. Een glimp van mijn verhaal zodat ook jij een glimp leert zien van de magie en zo die ook in jouw leven kan brengen en die samen met anderen kan be-leven. Een leven op aarde. Ook een mooie titel van een boek trouwens.


In 2016 schreef ik het boekje 'Psychiatrie getoetst aan de ervaring'. Het is een verzameling teksten gebaseerd op de lezingen die ik gaf van 2012 tot 2016. Ik beschouw het als een afsluiting van een mooie periode, de periode van mijn vrijwilligerswerk bij de werkgroep 'Ervaringsdelen en destigmatisering'. Kan ik als ex-patiënte meedenken over mogelijke vormen van vernieuwde psychiatrische zorg? Ik vertrek natuurlijk vanuit de realiteit van mijn ervaringen, maar anderzijds heb ik ook dromen. Wat had ik gewild en wat zou ik in de toekomst willen?


In 2014 schreef ik een tekst voor de wedstrijd 'Humane psychiatrische zorg', ingericht door PCGS, Psychiatrisch Centrum Gent - Sleidinge en won hiermee de eerste prijs. Het is een discours dat zich beperkt tot de beschouwing van dwangmaatregelen en eventuele alternatieven, en valt ook in die zin te lezen. Kan er humane psychiatrische zorg zijn zolang er dwang gebruikt wordt? Dat is de vraag die ik mij stel. Zowel separatie en fixatie, de dwang om medicatie te nemen als zachte dwang. Ik heb ze alle drie mogen ondergaan. Ik heb drie opnames achter de rug en ik voel me dan ook gerechtigd om te spreken als ervaringsdeskundige. Voor alle duidelijkheid, het is niet mijn bedoeling de psychiatrische zorg af te breken. Dat kan misschien wel zo lijken omdat ik de vinger op een wonde leg. In mijn ogen is dwang zelfs de grootste wonde van de huidige psychiatrische zorg.


In 2013 schreef ik een novelle ‘God wou een kind’. Drie vrienden. Een toevallige ontmoeting kan veel betekenen. Wat is de waarheid? Wat is de realiteit? Weet Ariane het antwoord?


In 2012 schreef ik het boek 'De weg naar Engel-land'. Het is het relaas van mijn drie psychoses in een mengeling van poëzie en psychoanalyse. Ik beschrijf het innerlijk beleven van mijn psychose en mijn gedachtegang. Ik zoek de betekenis van mijn wanen en de logica van mijn toenmalige denken en mijn handelen. Al wat je als waarheid kent wordt onderuit gehaald, een vrije val. Je leert met nieuwe inzichten de wereld te bekijken en te proeven. Je leest de realiteit rondom, je kijkt weer met de verwondering van een kind. Je bent een klein radertje beïnvloed door alles rondom, alles wordt beïnvloed door alles. Je onbewuste pleegt een staatsgreep in je binnenste en spreekt in symbolen en beelden in de buitenwereld. Je speelt je eigen verhaal. Je zintuigen staan volledig open, je bent helderziend, helderhorend en heldervoelend. Je bent totaal open en dus ook extra kwetsbaar. De natuurkrachten en Griekse goden vechten in je binnenste hun gevecht en openbaren zich in de buitenwereld. Alles wordt een teken.


Als je op de desbetreffende afbeelding klikt, kun je gratis de tekst lezen.    Je kan me contacteren  via  het mailadres ingrid.lammerant72@gmail.com


Het is (maar) hoe je het bekijkt
De weg naar Engel-land
Psychiatrie getoetst aan de ervaring
Humane psychiatrische zorg
God wou een kind

Copyright @ All Rights Reserved